สิ้นเดือนสิงหาคมเป็นไฟลท์ perth ปกติไฟลท์ไปออสเตรเลียจะไปกันยาวๆหลายวัน มีเพิร์ทเมืองเดียวเท่านั้นที่ทำไปกลับ layover แค่วันเดียวเหมือนไฟลท์ปกติทั่วไป เทียบแล้วก็ถือว่าเป็นไฟลท์ที่เหนื่อยเกินไปสำหรับลูกเรืออย่างเรา ไม่รู้บริษัทจะประหยัดอะไรกันนักกันหนา ไฟลท์นี้ใช้เวลาประมาณ 9-10ชั่วโมง ขาไปสนุกสนานเฮฮา เพราะผู้โดยสารน้อย
มีเรื่องให้ตื่นเต้นก่อนทำไฟลท์เพราะเกือบอดทำเนื่องจากลืมหมวกอ้ะ หมวกกลมแดงไซส์ S ที่ไม่สามารถยัดหัวพร้อมผมทรงกล้วยหอมได้พร้อมกันใบเก่งของเราน่ะแหละค่ะ แพคกระเป๋าเรียบร้อย ลงมารอรถบัสแบบว่าพร้อมจัด ไ ปก่อนเวลาถึงครึ่งชั่วโมง เจอนาโอโกะ เมทแดนปลาดิบของปูน เลยเม้าท์กันมันส์ไปตลอดทาง มารู้สึกตัวตอนรถกำลังเลี้ยวเข้า CBC เห็นรถลูกเรือผ่านไปเจอคนใส่หมวกแดงบนรถเลยนึกขึ้นได้ว่าตอนจัดกระเป๋าดันเผลอเอาหมวกออกกะว่าจะใส่ลงมาเลย ตอนนั้นคิดในใจอย่างเดียวเลยว่า ซวยยยละ ไปถึง CBC โทรหา crew controller ส่งสำเนียงอินเดียตอบกลับมาด้วยความใจดีว่า You can go back to get it if you can come back in time I'll let you in , but not I have to mark you absent ........ เอ่อออ ตกลงนี่คุณช่วยชั้นตรงไหนวะ
สำหรับที่นี่ถึงคุณจะโดน mark absent ว่าขาดไปแล้วก็ใช่ว่าจะรอดตัว กลับบ้านไปนอนตีพุง ดูซีรี่ย์เกาหลีต่อได้นะคะ มันจะบังคับให้เราเป็นแอร์พอร์ทแสตนบายเผื่อว่าไฟลท์ไหนคนขาด เราก้ออาจจะโดนลากให้ไปทำค่ะ แม้ว่าใจจะไม่อยากก้อตาม เช่น บอมเบย์ เดลี การาจี เป็นต้น สรุปแล้วถึงจะโดน mark absent หรือกลับมาทันทำไฟลท์ ยังไง๊ ยังไงก็ต้องกลับไปเอาหมวกอยู่ดี คิดแล้วก็รีบกลับไปเอาหมวกดีกว่า เผื่อฟลุคกลับมาทันจะได้ทำเพิร์ธ ไม่ต้องทำเทิร์นอราวด์ห่วยๆ พอดีมีแท๊กซี่มาส่งลูกเรือพอดี เราก้อรีบเข้าไปเสียบแทน บอกทางให้มันพาเรากลับบ้านจนได้ นั่งไปก้อลุ้นไป มองนาฬิกาไป ครึ่งชั่วโมงไปกลับ ทันก้อบ้าแล้ว ใช้เวลาไปเกือบ20นาที มันก็พากี้มาถึงบ้านจนได้ บอกมันว่าให้รอนะๆๆ อีก2นาทีลงมาๆๆ วิ่ง4x100เมตรหญิงขึ้นไปเอาหมวก ลงมาพอดีมีลูกเรือขอแชร์แท๊กซี่ไป CBCด้วย เอ่อออ รีบก็รีบนะ เอาก็เอา ใช้เวลาอีก 20 นาทีมาถึง CBC วิ่งไม่คิดชีวิตเข้าไป sign in อ่ะ มาถึงตอนนี้เรามีรูปมาอธิบาย
ที่เห็นในรูปหน้าจอทีวี ก็คือตารางเวลาค่ะ เหมือนในสนามบินเลยค่ะที่จะบอกว่าไฟลท์ไหนเปิดให้ sign in แล้ว และไฟลท์ไหนกำลังจะปิด sign in ซึ่งหมายความว่าถ้าหลังจากนั้นถือว่าสายค่ะ
ต้องใช้ e-gate card เผื่อผ่านเข้าไป sign in ค่ะ จากนั้นก็ใช้ ID Card เพื่อ sign in และรับ tag ติด suitcase
แล้วก็วิ่งเข้า Briefing room ค่ะ เพื่อเจอหน้าผู้ร่วมงานในไฟลท์นั้น กัปตัน ฟังรายงานการบินคร่าวๆ ว่าบินกี่ชั่วโมง ที่ความสูงเท่าไหร่ และสภาพอากาศวันนั้น จะได้เตรียมตัวรับสถาณการณ์เนิ่นๆ ฟังเพอร์เซอร์ กะ SFS อบรมว่าเค้าคาดหวังอะไรจากเราบ้าง ตอบคำถาม safe talk ฯลฯ
แล้วก็ถึงเวลาทำงานจริง ไฟลท์นี้โชคดีที่ผู้โดยสารน้อย ไปแบบโล่งๆ มีเวลาเยอะ
มี CRC [ Crew Rest Compartment] ให้ด้วย ขาไปนี้ได้นอนตั้งคนละ 4ชั่วโมง เห็นเด็กในไฟลท์ดูการ์ตูน Cinderella เลยเอามั่ง อิอิ ไปถึงเพิร์ธแบบไม่เหนื่อยเลย แถมโรงแรมมีอินเตอร์เนตให้ฟรีด้วย
ตอนเช้า 11โมง นัดกับเพื่อนชื่อ Evany เป็นคนฮ่องกงออกไปเที่ยวกัน
จริงๆแล้ว Perth เป็นเมืองที่ไม่มีอะไรเลยยยย อาศัยว่ามา shopping มาทานอาหารอร่อยๆเอาแทน
ด้านหลังโรงแรมเป็นแม่น้ำค่ะ และเป็น Park เมืองนี้สวนสาธารณะเยอะมาก
น่าจะเปลี่ยนชื่อจาก Perth เป็น Park มากกว่าเนี่ย เดินไปถ่ายรูปไปดูเล่นๆ
เมืองนี้นกก็เยอะ แถมเชื่องด้วย เดินอยู่บินลงน้ำไปกินปลากลับขึ้นมาใหม่ก็มี
10 นาที จากโรงแรมก็ถึงย่าน downtown เป็นแหล่งช้อปปิ้ง ร้านค้า ร้านอาหาร Supermarket
เดินที่เดียวจบ ข้างล่างเป็นห้าง David Jones คงประมาณ Central บ้านเรา
อาหารกลางวัน ไปทานอาหารญี่ปุ่นกันค่ะ ร้านนี้คนเยอะ และราคาค่อนข้างถูก
ทานข้าวเทมปุระ ราคา5เหรียญ
แล้วก็เดินซื้อของกัน สำหรับเราหนักไปทางของกิน เน้นพวกแฮม ไส้กรอก ขนกลับดูไบ สตรอเบอรรี่ของโปรด 2กล่อง แล้วก็หมดภายในคืนนั้น อิอิ ขากลับแวะถ่ายรูปกันที่ Park ทางผ่านไปโรงแรม
Park เค้าน่านั่งเล่นมาก แถมอยู่ใจกลางเมือง ไม่มี homeless ด้วย
พอโดน Flash แล้วหัวเราแดงขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย
ถ่ายรูปกะ Mr. Kangaroo ก่อนไปหม่ำๆอาหารเย็น ไม่ต้องถามว่ารู้ได้ไงว่าเป็น มิสเตอร์ นะ
มา Australia ต้องมาทานอาหารเกาหลีสิ เพราะที่นี่คนเกาหลีเยอะมากๆ เยอะจิงๆ เราไม่เลือกร้าน Arirung
ยอดฮิตของลูกเรือ แต่เดินเลยมาอีกหน่อย มีอีกร้านนึง บรรยากาศบ้านๆกว่า
สิ่งที่ชอบสำหรับร้านอาหารเมืองนอก คือเค้าไม่คิดค่าน้ำเปล่าล่ะ ส่วนใหญ่นะ
เมืองไทยค่าน้ำแข็งก็เอา น้ำเปล่าก็คิด บาทสองบาทก็ยังจะเอาน่ะ
ร้านนี้เสิร์ฟชาร้อนฟรี แต่กี้รู้สึกว่ารสชาติเหมือนผสมสาหร่าย ยังไง๊ ยังไง
ทริปนี้สนุกดีนะ ถึงเมืองจะไม่มีอะไรเลยก็ตาม ส่วนนึงอยู่ที่เพื่อนร่วมงานด้วยล่ะมั้ง
จะว่าไปกี้ก็ชอบออกมาเที่ยวกะลูกเรือเอเชียด้วยกันมากกว่าฝรั่งนะ มันรู้สึกอบอุ่นเป็นกันเองมากกว่า
สำหรับเราวัฒนธรรมการกินด้วยกัน แชร์กันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่สำหรับพวกฝรั่งแล้ว
เป็นเรื่องแปลกมาก ทุกอย่างของใครของมัน บางครั้งสำหรับเราก็อึดอัด
เราอยากกินนู่นนิด นี่หน่อย ตามประสาพวกโลภมาก จะให้ไปกินแต่ซูชิอย่างเดียว เลี่ยนตาย
หมดนี่แชร์กันตกคนละ 21 เหรียญ อิ่มอร่อย แทบกลิ้งออกจากร้าน
ขากลับเป็นอะไรที่เหนื่อยมากกกกก ผู้โดยสารเต็มลำ ไม่ได้นั่งกันเลยทีเดียว
ตอบ Call Bell ซึ่งดังตลอด นี่ชั้นกำลังทำไฟลท์เชนไนอยู่หรือยังไงเนี่ย
ชา กาแฟน่ะ ซดกันเข้าไป ทำไมไม่หลับไม่นอนกัน ห๊า!!!!!
เหนื่อยมากนอนใน CRC ว่าจะเปิดดูการ์ตูนเมาคลีก่อนนอน ไตเติ้ลขึ้นเท่านั้นล่ะ
หลับเลยย
ตื่นมาปิดอีกที ตอนเมาคลีเตลิดออกจากป่าไปละ
ถึงดูไบอย่างสวัสดิภาพ ด้วยสภาพอิดโรย โดนผู้โดยสารทารุณทุกไฟลท์สิน่า
รวมชั่วโมงบินทั้งหมด 21.58 ถ้ารู้สึกว่าจนๆทำเพิร์ทก็ไม่ได้เลวร้ายมากนะ ไป3วันได้มาหมื่นนิดๆ น่าจะดีกว่า JFK หรือ Houston ที่เค้าเปรียบเทียบเป็น บอมเบย์ 14ชั่วโมง เป็นยังไงรอให้ได้ทำจะมาเล่าให้ฟังนะคะ
แต่อย่าเพิ่งได้ทำเล๊ย
PS. ตารางบินเดือนหน้าออกแล้ว ต้อนรับรอมดอน ลมแทบจับ Bid BKK
Seniority อันดับ5 ห้าวหาญบิด อินชอน กะโอซาก้าซึ่งต้อง Seniority อันดับ 1,2 เท่านั้นถึงจะได้
มันให้มา2เดลี1อัมมาน บินติดเป็นพวง จะสลัดยังไงดีเนี่ย ต่อด้วยฮัมบูร์กกะเพื่อนปูน
เลวร้ายที่สุด เกิดมาไม่เคยคิดจะได้ทำ ลากอส 2ไฟลท์ติด ไอ้ทีแรกเห็น LOSในตาราง นึกว่าได้ LA
แต่เอ๊ะ LA เปิดเดือนตุลานี่นา ซวยละเรา
ต้องไปตามรอย Blood Diamond ใช่มั้ยเนี่ย
จบลากอสเป็นโรม
คือทำโรมทุกเดือน เค้าคงนึกว่าเราเป็น Italian Speaker แต่ก็ยังดีนะ ชอบทำโรม
ปิดท้ายด้วยซูริคไปกะหญิง
เซ็งจัด ทำยังไงกะลากอสดีเนี่ย โทรปรึกษามิ มิก็อึ้ง ไม่รู้จะช่วยยังไงดี
ได้แต่บอกใจเย็นๆนะกี้
แค่นี้ก็พอละสำหรับเรา
สำหรับกี้นะ เวลาที่เครียด ไม่สบายใจ ละบ่นให้ฟัง เราไม่ต้องการคำปลอบใจแบบ
ไม่เป็นไรนะเธอ เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น ต้องอดทน บลาๆๆๆ แบบนี้ เราจะไม่ฟังเลย
มันจะดีขึ้นยังไงฮะ ... เค้าคงเอาลากอส ออกไปจากตารางเราหรอก พูดเหมือนเราเป็นเด็กไม่รู้เรื่องเลยอ้ะ
ขอแค่คนฟังเราบ่น ละเข้าข้างเรา ช่วยเราด่า ช่วยกันสาปแช่ง Crew Controller ก้อพอละ
พอเราบ่นเสร็จ ก็สบายใจ ก้อจบ
เราเป็นพวกยอมรับอะไรได้ง่ายๆ เพราะพื้นฐานเราเป็นพวกชอบหนีปัญหา
เราไม่ชอบคิดเรื่องที่คิดแล้วไม่มีความสุข ทางกลับกันเราจะเปลี่ยนไปคิดให้มันเป็นเรื่องดีแทน
และเราจะคิดได้ด้วยตัวเองด้วยเมื่อเราพร้อมจะคิด ...เท่านั้นนนน...
กี้ก็ปุถุชนคนธรรมดา จะให้คิดดี คิดได้ตั้งแต่แรกเลยคงไม่ได้ ไม่งั้นคงไม่โทรมาบ่นให้ฟังหรอก
เราเป็นคนเข้าใจยาก และเอาแต่ใจตัวเอง
ใครที่พูดจาไม่เข้าหูเราหรือไม่ตรงอย่างที่เราต้องการ เราจะไม่ฟังเลย
พูดให้ฟังไปก็เท่านั้น
เราก็เลือกที่จะบ่นให้มิ ไม่ก็ ป๊า ม๊า ฟังมากกว่าแต่กี้บ่นให้มิฟังมากที่สุด
เพราะวัยเดียวกัน เข้าใจเรามากกว่า
และเค้ารู้ว่าควรพูดยังไงมากกว่าใคร กว่าจะเข้าใจก็ใช้เวลานานพอดูเลยล่ะ
พอเราอารมณ์เย็นขึ้น ค่อยบ่นให้ที่บ้านฟัง
อ๊ะ บ่นซะยืดยาว กลายเป็น Drama ไปซะละ ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจเสมอมา
คิดถึงทุกๆคนจริงๆ น้องปลาวาฬด้วย พ่อมันไม่ค่อยอาบน้ำให้ มัวแต่ตีแบด
เราก็ต้องใช้ชีวิตกลางทะเลทรายนี่ต่อไป จะรอมดอนละ ใครๆก็อยากหนีไปจากดูไบ
